Kilka słów o rasie

Malutki york z długim, miękkim futerkiem o nienagannym wyglądzie to nie byle chojrak, a prawdziwy twardziel. Jako niegdysiejszy szczurołap z hrabstwa Yorkshire na północy Anglii cechuje się dużą pewnością siebie i lubi być, także jako piesek kanapowy, przez swoich opiekunów traktowany poważnie.

Historia rasy Yorkshire Terrier związana jest ściśle z procesem industrializacji Anglii. Do miast wraz z ubogimi pracownikami szukającymi zatrudnienia w pojawiających się na potęgę fabrykach napływały również psy, między innymi wymarłe już clydesdale terriery czy skye terriery, które obok maltańczyków i starych angielskich Black&Tan toy terrierów należą do przodków rasy yorkshire terrier. By pozbyć się plagi szczurów grasujących po zanieczyszczonych ulicach angielskich miast, pod koniec XIX wieku robotnicy z hrabstwa Yorkshire, któremu rasa zawdzięcza swoją nazwę, rozpoczęli pierwsze starania hodowlane tych zwinnych miniaturowych terierów. Do pierwotnych „oficjalnych” zadań yorków — łapania myszy i szczurów — doszły później nielegalne polowania na króliki (robotikom nie wolno było polować ze szlachtą, kłusownictwo było surowo karane) oraz krwawe zawody znane jako „rat-baiting”. Polegały one na tym, że wpuszczano yorki do szczurzych nor, gdzie w określonym czasie miały zamordować jak najwięcej szczurów.

Uroczy yorczek z obowiązkową kokardą we włosach może na pierwszy rzut oka sprawiać inne wrażenie, jednak ten brytyjski terier typowym kanapowcem zdecydowanie nie jest. Pod wyfryzowaną szatą kryje się prawdziwie waleczne serce. York jest odważny, pewny siebie i zacięty, nie boi się także konfrontacji z większymi od siebie psami.

Mały piesek z wielkim charakterem

W spotkaniach z większymi psami mały york, myślący często, że jest większy niż faktycznie jest, ma skłonności do przeceniania swoich możliwości. Butnie i energicznie postawi się dogowi i owczarkowi, a retriever’owi pokaże, szczekając odważnie, kto tu rządzi. Jak też na teriera przystało, całym swoim walecznym sercem będzie bronił domu i podwórka w razie takiej konieczności. Jeśli planujesz przygarnąć yorkshire terriera do swojego domu, dobrze jest od szczenięcia starać się pohamować u niego dominującą postawę.

Lojalny i chętny do nauki

Na szczęście temperamentny i inteligentny yorkshire terrier potrafi być również bardzo zainteresowany i chętny do nauki. Z przyjemnością weźmie udział w ciekawych ćwiczeniach na posłuszeństwo i wymagających jednostkach treningowych. Pomimo ciągotek do dominowania, yorczek jest gotowy podporządkować się zdecydowanemu i konsekwentnemu opiekunowi. Jeśli traktuje on swojego podopiecznego poważnie, jak „prawdziwego psa”, i odpowiednio prowadzi jego wychowanie, zyska lojalnego i opanowanego kompana, który za rodziną pójdzie w ogień.

Aktywny i elastyczny

Pomimo czasem dominujących charakterków yorki z reguły doskonale odnajdują się jako psy rodzinne. Dzięki ich kompaktowej wielkości można bez problemów zabierać je ze sobą wszędzie, a w kwestii ilości aktywności fizycznej yorki nie są bardzo wymagające. Jednak, jako niegdysiejsze psy myśliwskie, które w uliczkach industrialnych miast północnej Anglii polowały na myszy i szczury, yorki powinny być odpowiednio wyżyte. Poza codziennymi spacerami możesz zaangażować tego ruchliwego psiaka w sporty dla psów, na przykład Agility lub Flyball. Jeśli dane mu będzie pójść przy okazji za swoich instynktem i pokopać w ziemi, dla yorka będzie to rozrywka idealna.

Yorkshire terrier o wzroście od 18 do 23 cm i wadze maksymalnie 3,5 kg jest jednym z przedstawicieli najmniejszych ras świata. Małe, krótkie, kompaktowe ciało yorka pokrywa charakterystyczna długa, delikatna i jedwabista szata, która niemal całkowicie zasłania jego proste nogi. Jednak nawet jeśli u wystawowego yorka włosy sięgają do podłogi, nigdy nie powinny ograniczać psa w ruchach.

Ciemnostalowo-niebieskie umaszczenie płaszczyka i płowo-złota głowa

Standard rasy uznaje tylko jedno umaszczenie: płowo-złotą barwę na głowie i piersi przy ciemnostalowo-niebieskim płaszczyku. Tak umaszczone włosy powinny być ciemniejsze u nasady i jaśniejsze na końcach. Inne kombinacje barwne są uznawane za wady.

 

Źródło: zooplus.pl

Masz pytania?

Skontaktuj się z nami już teraz